Voor wie helpen we? 

We brachten deze mensen bij een Fins opvanggezin in Brussel

Dit zijn Nadija, Hanna en Jana.


We zijn deze mensen op 1 mei 2022 gaan ophalen in Przemyśl, op 10km van de Oekraïense grens in Polen. Ze waren zo’n 8 uur later dan verwacht, nochtans zijn ze ’s morgens vroeg vertrokken. Met het openbaar vervoer is het normaal een 3-tal uur rijden van Kaloesj naar Przemyśl, maar beschadigde infrastructuur en voortdurende bommeldingen  gooiden roet in het eten. Bij een bommelding moet iedereen de trein verlaten en gaan schuilen tot het gevaar geweken is. Pas daarna kan je terug de trein op en de reis verder zetten.


Eens in Przemyśl aangekomen, lieten ze zich registreren en gingen ze zichzelf even opfrissen alvorens opgelucht en tegelijk bang bij ons in de auto te stappen. Wij moesten ons trouwens ook registreren als chauffeur en een COVID-test doen alvorens we deze mensen mochten meenemen.  Blijkbaar azen heel wat mensenhandelaars en ‘profiteurs’ op deze kwetsbare groep, al zeker in stations en op treinen. Reeds heel wat vrouwen en kinderen zijn op deze manier ergens ‘verdwenen’. 


Onze passagiers dienden noodgedwongen Oekraïne te ontvluchten omwille van het oorlogsgevaar.De mannen gaan niet mee op de vlucht. Zij blijven in Oekraïne om te vechten. 


Oma wou eigenlijk niet mee naar België.  Ze was trouwens nog nooit in het buitenland geweest en heeft heel hard getwijfeld om mee te komen. Ze wou ondanks het gevaar in haar geboortestad blijven. De mama heeft haar kunnen overtuigen om mee te gaan op basis van haar gezondheidsproblemen. Het gezin hoopt in België een gepaste kanker behandeling te krijgen, omdat de behandeling in Oekraïne onderbroken werd sinds de start van de oorlog. Het Fins opvanggezin, waar we dit gezin gebracht hebben, is hiervan op de hoogte en zal alles in het werk zetten opdat oma een gepaste behandeling zal krijgen. 


Oma heeft tijdens de rit haar jas en hoofddoekje niet uitgedaan en ze bleef haar handtas stevig vasthouden. Ze at niet en dronk niet tijdens de rit, behalve op onze laatste stop. Dan dronk ze toch een soep en een thee, ze ontdooide en at toen alle overschotten op 😊.


De mama toonde veel veerkracht, we zagen dat ze alles op haar schouders moest dragen. Ze was zeer aangenaam in de omgang maar reageerde heel ‘koel’ omtrent de oorlogssituatie in haar land. Ze werkte reeds 16 jaar als vrijwilliger in de conflictgebieden en ze was wel wat gewoon. Het feit dat ze toch met heel weinig gerief (1 valies en 1 zak, de handtas van oma en oma op haar sloffen) op de vlucht sloeg, spreekt boekdelen. De hond hebben ze moeten achterlaten.


De dochter is 9 jaar. School kent ze de laatste periode alleen via online lessen. Aanvankelijk waren er 12 korte lessen per dag voorzien. Momenteel zijn ze gereduceerd tot 1 les per dag. De dochter hoopt om in België naar school te kunnen. 


We zijn opgelucht dat we de Finse mensen, die voor de opvang zorgen, deze mensen heel warm onthaald hebben. 


Met de krop in de keel zijn we toen moe maar voldaan naar huis gereden. 


Dit is ons eerst gezin die we naar België brachten. We weten zeker dat ze staan te popelen om terug te keren naar hun land van zodra het oorlogsgeweld is gaan liggen. Vele mensen zitten in een gelijkaardig situatie en de nood wordt steeds hoger.

Waarom willen we deze mensen ondersteunen?

 

In ons land zijn vele mensen bereid vluchtelingen (tijdelijk) op te vangen. Maar het is onvoorstelbaar hoe moeilijk de mensen tot de gastgezinnen geraken.


Als ze al over de grens in Polen geraken dan worden ze naar een opvangcentrum gebracht waar ze geregistreerd worden, de eerste zorgen krijgen en wat informatie. That’s it. Verder staan die mensen er alleen voor. Zonder geld (hun geld is bijna niet waard in Europa én ze geraken er omwille van administratieve problemen zeer moeilijk aan), zonder taalkennis (Oekraïens en Pools zijn heel verschillende talen en de kennis van het Engels is bij velen zeer basic) en vaak met verschrikkelijke beelden op het netvlies. Begin er maar eens aan.


Momenteel wordt er noch door Europa, noch door België een dispatching georganiseerd vanuit de buurlanden van Oekraïne naar de rest van Europa. België heeft dit wel eenmalig gedaan : er werd een vliegtuig ingezet om kinderen uit Boetsja op te vangen. Voor de rest zien we voorlopig geen enkele actie om mensen tot bij gastgezinnen te brengen. Nochtans werd er aanvankelijk gezegd dat we in België 200,000 vluchtelingen uit Oekraïne zouden opvangen.


Aanvankelijk konden de vluchtelingen uit Oekraïne gratis de trein nemen vanuit Polen, maar deze maatregel is afgeschaft. Bovendien azen heel wat mensenhandelaars en ‘profiteurs’ op deze zeer kwetsbare groep, al zeker in de stations en op de treinen. Reeds heel wat vrouwen en kinderen zijn op deze manier ergens ‘verdwenen’.


De eerste stroom met vluchtelingen konden bij familie terecht in België en de rest van Europa of waren zo goed bemiddeld dat ze er op eigen kracht geraakten. De oma die we naar Brussel gebracht hebben, was op de vlucht met haar sloffen aan. Zo hebben we veel minder welstellende mensen zien toekomen in Przemyśl, enkel met een aantal zakken bij zich.


België wil de vluchtelingen uit Oekraïne met open armen ontvangen, maar de mensen moeten wel tot hier geraken.  We hebben de indruk dat het voor België en de rest van Europa toch moeilijk is om hier een actievere rol te gaan opnemen.  Daarom zijn privé initiatieven zoals deze actie die gecoördineerd wordt vanuit de VUB bijzonder belangrijk.


Deze wagen stond op de parking van  het vluchtelingenkamp in Przemyśl